محمد بن جرير الطبري (مترجم: جمعى از علماء در نيمه دوم قرن چهارم)
1741
جامع البيان عن تأويل آي القرآن (تفسير طبرى) (فارسى)
9 - و فرو فرستاديم از آسمان آبى ببركة و برويانيديم بدان اندر بوستانها و دانها درودنى 10 - و خرما بنان بلند آن را كاردوى « 1 » بر يك ديگر بسته 11 - روزى بندگان را ، و زنده كرديم بدان شهرى مرده ، چنان بود بيرون آمدن « 2 » 12 - بدروغ داشتند پيش ايشان گروه نوح و خداوندان چاه و ثمود « 3 » 13 - و عاد و فرعون و برادران لوط 14 - و خداوندان بيشه و گروه تبّع ، همه « 4 » بدروغ داشتند پيغامبران را واجب شد بيم كردن 15 - آيا مانده شديم بآفريدن نخستين ؛ كه ايشان اندر گمانى اند « 5 » از آفرينش نو 16 - و بدرستى كه بيافريديم مردمان را ، و دانيم آنچه بشورد « 6 » بدان تن او ، و ما نزديكتريم بدان از رگ جان 17 - و چون بهم رسند دو بهم رسيده از دست راست و از دست چپ نشستگان « 7 »
--> ( 1 ) رجوع شود بصفحهء 453 ( 2 ) و زنده گردانيم بدان آب شهرى مرده خشك گشته را ، همچنين باشد بيرون آمدن بقيامت . ( صو ) ( 3 ) و خداوندان چاه شعيب را و گروه ثمود صالح را . ( صو ) ( 4 ) و گروه عاد هود را ، و فرعون موسى را ، و هم شهريان لوط لوط را ، و خداوندان بيشه مر شعيب را ، و گروه تبع پيغامبران خود را ، هر يكى . ( صو ) ( 5 ) ما مانده نگشتيم بآفرينش اول ، نه كه ايشان اندر پوشيدگيند . ( صو ) ( 6 ) انديشه كند . ( صو ) ( 7 ) چون بگيرند دو گيرنده از راست و از چپ نشسته . ( صو )